Γεράσιμος Ανδρεάτος: «Κάτω από την ονομασία

Γεράσιμος Ανδρεάτος: «Κάτω από την ονομασία "έντεχνο" κρύβονται πολλοί κακότεχνοι!»

O Γεράσιμος Ανδρεάτος ευγενικός, ταπεινός αλλά και  προβληματισμένος από την γενικότερη κρίση που μαστίζει την Ελλάδα μιλάει στο entertv.gr σε μια συνέντευξη από καρδιάς.

Στον Σπύρο Καλαματιανό

Πως ξεκίνησε η πορεία σου στον καλλιτεχνικό χώρο;                                          

Ήμουν νέος όταν ανέβηκα πρώτη φορά στο πατάρι στο Ανώγειο στην Τερψιθέα Γλυφάδας,  σε ένα σχήμα λαϊκό-ρεμπέτικο. Εγώ είχα πάει σαν πελάτης  και ήξεραν τα παιδιά  εκεί ότι τραγουδάω και παίζω μπουζούκι. Εκείνο το βράδυ ο μπουζουξής  είχε αρρωστήσει και μου είπαν να ανέβω να παίξω και να τραγουδήσω. Ήταν μια πολύ όμορφη βραδιά και έτσι  από την επόμενη εβδομάδα μου έγινε πρόταση να παίζω και να τραγουδάω μαζί τους. Αυτό έγινε  το 1985  και από τότε ξεκίνησα να δουλεύω. Ήταν μαγικές στιγμές που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ, ήταν ένα όνειρο που είχα από μικρό παιδί. Ήθελα  να ξεκινήσω νεότερος,  αλλά το καθυστερούσα λόγω  υποχρεώσεων που είχα. Στη συνέχεια κάθε χρονιά ήταν καλύτερη, οι γνωριμίες διευρυνόντουσαν συνεχώς, οι όμορφες συνεργασίες ακολουθούσαν η μία την άλλη και ο  πρώτος προσωπικός δίσκος  μου έγινε σε συνεργασία με τον Βαγγέλη Κορακάκη.

Αν και ασχολείσαι πολλά χρόνια με το τραγούδι δεν σε έχουμε δει σε μεγάλες πίστες. Είναι κάτι που δεν θες ή δεν προέκυψε;                                                          

Οι καλλιτέχνες και το πρόγραμμα είναι αυτοί που χαρακτηρίζουν έναν χώρο. Οι πιο μεγάλες πίστες που έχω δουλέψει ήταν το "Άκρο" με την  Ελένη Βιτάλη, την Μελίνα Ασλανίδου και την Γιώτα Νέγκα.  Τεράστια σκηνή από άκρη σε άκρη, δεν ξέρω και εγώ πόσα μέτρα ήταν και η "Ιερά οδός",  που σήμερα είναι μεγάλη πίστα, έτσι όπως την χαρακτηρίζεις εσύ.  Τότε ήμουν στο σχήμα του Νίκου Ξυδάκη μαζί με την Μελίνα Κανά και την  Δώρα Μασκλαβάνου.  Εμείς ήμασταν οι  μόνιμοι τραγουδιστές του σχήματος και κάθε εβδομάδα είχαμε και έναν καλεσμένο, όπως  ο Γιώργος Νταλάρας, η Ελευθερία Αρβανιτάκη και άλλοι. (ας μου συγχωρεθεί,αν ξεχνάω κάποιον). Οπότε βλέπεις ότι το πρόγραμμα του Νίκου Ξυδάκη είχε άλλη καλλιτεχνική ταυτότητα και άλλη διάσταση. Είμαι πιστός στις καλλιτεχνικές μου πεποιθήσεις και  δεν είναι θέμα μεγέθους πίστας, αλλά θέμα ποιότητας προγράμματος αλλά και του  πώς προσεγγίζουμε την μουσική και την ψυχαγωγία, μέσα από την μουσική και το πώς ο θαμώνας αισθάνεται αυτό που κάνεις. Σίγουρα ο κάθε χώρος και η κάθε  συνεργασία έχει διαφορετικές αποχρώσεις.  Άλλες πετυχαίνουν περισσότερο και άλλες λιγότερο. Δεν πειράζει...από όλα κάτι χρήσιμο παίρνεις.

Ποιο όνειρο σου παραμένει ακόμα και σήμερα ανεκπλήρωτο;                              

Κοίταξε να δεις, μπορώ να πω ότι είμαι ευγνώμων ως προς την ζωή, την τύχη μου, τον κόσμο που με αγαπάει, με ακούει και με στηρίζει.  Θεωρώ ότι έχει εκπληρωθεί το όνειρο μου, αν και πάντα προσπαθώ για το καλύτερο, να βελτιώνομαι. Κάνω μαθήματα μουσικής,  φωνητικής και οργάνων  και πάντα  ψάχνω καινούργια τραγούδια τα οποία θέλω αν  είναι δυνατόν να είναι  ωραιότερα από τα παλιά. Πρέπει να το κάνουμε όλοι αυτό,  διότι αν αρκεστούμε σε αυτό που έχουμε τότε ξεκινάει η κάτω βόλτα.

Συμφωνείς με τον διαχωρισμό του τραγουδιού σε έντεχνο και εμπορικό;                          

Όχι,  δεν συμφωνώ με αυτόν τον διαχωρισμό. Καταρχήν όλοι θέλουμε να είμαστε εμπορικοί.  Κάποιοι είναι λιγότερο και άλλοι περισσότερο,  διότι είναι αγαπημένα παιδιά του συστήματος. Το σύστημα πάει τα πράγματα εκεί που θέλει αυτό... Συνέχεια κάνουν έκπτωση στην ποιότητα  και στον στίχο.  Επίσης το έντεχνο είναι μια μεγάλη κουβέντα… Ας πούμε απλά πως  κάτω από την ονομασία "έντεχνο"  κρύβονται πολλοί κακότεχνοι οι οποίοι συνεχίζουν να υπάρχουν γιατί δεν έχει βρεθεί να πει κάποιος, "για έλα εδώ εσύ είναι μουσική αυτό που κάνεις;". Ποιος είναι τελικά ο κριτής; Ο κόσμος είναι ο κριτής. Όλοι έχουν δικαίωμα να βγαίνουν να εκφράζονται, όμως  όταν υπάρχει έλλειψη παιδείας- η οποία είναι η βασική έλλειψη που έχουμε σήμερα στην  κοινωνία  και στον  πολιτισμό μας- τα πράγματα μπερδεύονται πάρα πολύ. Έχουν πει ότι και εγώ είμαι έντεχνος, δεν ξέρω γιατί... Ας μου πουν αυτοί τι είναι έντεχνο και μου δίνουν αυτό το χαρακτηρισμό.  Ας μου πουν γιατί το "Χρώμα Δεν Αλλάζουν Τα Μάτια"  του Δημήτρη Παπαδημητρίου και του Μιχάλη Κανά δεν είναι εμπορικό η το "Η Σκέψη Της Τρελής"  δεν είναι έντεχνο;

Ένιωσες ποτέ ότι σε αδίκησαν επαγγελματικά;                                                

Το έχω νιώσει κάποιες φορές από μαγαζάτορες αλλά και συναδέλφους, αλλά δικαίωση και απαντήσεις πρέπει να ζητάμε μόνο από τον εαυτό μας που αφεθήκαμε να οδηγηθούμε σε μία τέτοια κατάσταση. Μου έχουν γίνει μαθήματα αυτές οι αδικίες. Κάπου άφησα εγώ άνοιγμα για να περάσει η αδικία του άλλου. Απλώς με έχει στεναχωρήσει η γενικότερη κρίση που έχουμε σαν Έλληνες. Είναι κυρίως κοινωνική περισσότερο, γιατί αν οι πολιτικοί που έχουμε έκαναν λάθη και μας οδήγησαν εδώ εμείς ήμασταν αυτοί που τους εμπιστευτήκαμε και  συνάψαμε σχέσεις ρουσφετολογικές. Αν η κοινωνία δεν έχει αξίες, πάλι σε εμάς οφείλεται. Η τέχνη  προσπαθεί πάντα να δώσει μια καινούργια σπίθα, μία έμπνευση στις ψυχές των ανθρώπων, να ονειρευτούν και να δημιουργήσουν κάτι καλύτερο και  αυτό είναι το μόνο μου παράπονο, ότι μέσα σε όλη αυτή την κρίση έχουν στενέψει τα περιθώρια για όλο τον κόσμο. Η  δισκογραφία δεν υπάρχει, είναι για ελάχιστους. Μόνο μέσα από κάποια εφημερίδα και αν έχεις να δώσεις ένα μεγάλο ποσό για να προκατασκευαστούν τα cd και αν πουληθούν να πάρεις τα χρήματα  σου πίσω πράγμα αδύνατον. Αν  βγάλεις τον δίσκο μόνος σου  σε ποια δισκοπωλεία  να πουληθεί;  Και ποιος θα πάει να τον αγοράσει αφού υπάρχει το internet; Δεν υπάρχουν και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί έτσι όπως υπήρχαν παλαιότερα, που  είχαν περισσότερη διάθεση ενημέρωσης στον κόσμο όσον αφορά στα νέα κομμάτια. Τα ραδιόφωνα έχουν γίνει φερέφωνα κάποιων συμφερόντων, τα οποία αντιπροσωπεύονται από κάποιους μαγαζάτορες, από τις πίστες που έλεγες πριν. Αυτό είναι ο κανόνας! Τώρα αν υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις ας με  συγχωρέσουν… Τις προάλλες (δεν θα πω ονόματα) ήμουν σε μία εκπομπή που ήταν μία νέα κοπελιά που κάνει ραδιοφωνική εκπομπή για το λαϊκό τραγούδι και της ζητούσαν να βάλει Καζαντζίδη και τότε έμαθε ποιος είναι ο Καζαντζίδης... Άρα είμαστε μακριά από αυτό που ξεκινήσαμε, είμαστε χαμένοι...

Με ποιον Έλληνα καλλιτέχνη θα ήθελες να βρεθείτε μουσικά;                                

Κοίταξε, είναι πολλοί αυτοί  που θαυμάζω και δεν έχει τύχει να βρεθούν οι δρόμοι μας. Με τον Θάνο Μικρούτσικο,  τον Χρήστο Λεοντή, όπως επίσης θα ήθελα να ξαναβρεθώ με κάποιους όπως τον Παντελή Θαλασσινό,  τον Μπάμπη Τσέρτο  και άλλους.

Πρόσφατα έγινε πολύς σάλος με τις δηλώσεις του Νότη Σφακιανάκη για τη Χρυσή Αυγή. Ποια είναι η γνώμη σου;                                                                  

Είμαι αντίθετος με τη  Χρυσή Αυγή, με φοβίζει πολύ η Χρυσή Αυγή. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι  όσοι την ψηφίζουν είναι συνειδητοί ψηφοφόροι ή ότι θέλουν αυτό το κόμμα. Η ψήφος τους είναι ψήφος αγανάκτησης και  της γενικότερης κρίσης που σου είπα παραπάνω. Δεν ξέρουν ακριβώς τι είναι αυτό με τη Χρυσή Αυγή  και αν ήξεραν  θα τρομάζαν, θα μένανε πολύ λιγότεροι οπαδοί. Τώρα ο Νότης Σφακιανάκης πιστεύω ότι αυτός είναι ο τρόπος που σκέφτεται, είναι η άποψη του.

Παρακολούθησες  το "Τhe Voice";

Όχι.

Θα συμμετείχες σε ρόλο coach όπως ο Αντώνης Ρέμος ή η Μελίνα Ασλανίδου;

Όχι.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σου στίχος;                                                    

Ποιος θα μου δώσει δύναμη τον κόσμο αυτό να αλλάξω, να φτιάξω όμορφες καρδιές μεγάλες και πονετικές, τις σκάρτες να πετάξω.

Είναι εύκολο να βιοπορίζεται κάποιος από το τραγούδι;                                        

Όχι, είναι πολύ δύσκολο πια.

Αν γύριζες τον χρόνο πίσω τι θα άλλαζες;                                                  

Δεν θα άλλαζα κάτι, διότι ότι έχω ζήσει είναι η αιτία για να είμαι σήμερα αυτός που είμαι.

Αν η Ελλάδα είχε φωνή αυτή θα ήταν...                                                    

Ποια Ελλάδα όμως είναι η ερώτηση; Αυτή που θα ήθελα ή  αυτή που είναι στην πραγματικότητα; Γιατί αυτή που είναι στη πραγματικότητα μπορεί να είναι ο Σφακιανάκης ή ο Γονίδης, αυτές είναι οι φωνές τις Ελλάδας σήμερα, αυτές μεσουρανούν, ενώ αυτή που θα ήθελα εγώ είναι η φωνή του Θανάση Βέγγου, η οποία ήταν ένα πολύ πλούσιο μείγμα από τρυφερότητα, από χιούμορ σαφώς, από πόνο και τόλμη. Ήταν  μαχητής, θαρραλέος ήταν αριστερός και δεν δίσταζε σε ταινίες του να λέει -σε ρόλο  φωτογράφου ας πούμε- "τον έξω δεξιά πάντα τον χάνω", από τρέλα. Όλα αυτά είναι χαρακτηριστικά της ελληνικής ψυχής τουλάχιστον όπως εγώ θέλω να βλέπω τον Έλληνα.

Υπάρχει τραγούδι που το ζήλεψες όταν το άκουσες και θέλησες να το είχες πει εσύ;            

Ναι, υπάρχουν τραγούδια,σαφώς και υπάρχουν. 'Ολα τα τραγούδια του Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα, το "Ανάθεμα σε" του Παντελή Θαλασσινού... Αυτά, έτσι σε πρώτη σκέψη.

Αυτή την περίοδο που εμφανίζεσαι;                                                      

Φέτος τον χειμώνα ήμουν πολύ τυχερός θεωρώ, γιατί τραγουδούσα στις "Διαδρομές" στην Πατησίων μαζί με τον Βαγγέλη Κορακάκη έναν συνθέτη με τον οποίον ξεκίνησα  και έχω πει τα περισσότερα τραγούδια του, μαζί με την Μαρία Σουλτάτου και την  νεότερη Ανατολή Μαριόλα όπως και τον  Βασίλη Κορακάκη- γιό του Βαγγέλη- και  ήταν μια  πολύ όμορφη συνεργασία και τους ευχαριστώ πολύ όλους για τον υπέροχο χειμώνα που περάσαμε. Τώρα έχω συναυλίες αλλά όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να επισκέπτεται το www.gerasimosandreatos.gr και την σελίδα μου στο facebook Γεράσιμος Ανδρεάτος οfficial page.

Πες μας κάτι που δεν ξέρουμε για σένα.                                                  

Είναι πολλά αυτά που δεν ξέρετε για εμένα, αλλά  θα σου πω ένα.  Στα ξεκινήματα μου στην Αγίου Μελετίου στο Βizar -το θυμάμαι έντονα διότι ήταν ένας χώρος ιδιαίτερα ζεστός και με πολύ έντονη ταυτότητα ,γνωστό ξενυχτάδικο τότε- είχε βγάλει ο Παπαθεμελής έναν νόμο για το ωράριο των καταστημάτων. Έτσι σβήναμε τα φώτα και παίζαμε με κεριά, με κλειστή την πόρτα να μην φαινόμαστε  απέξω, με έναν πορτιέρη να κόβει κίνηση και όλοι με το κλείσιμο των άλλων νυχτερινών μαγαζιών να ερχόντουσαν  εκεί... 

Δημοφιλη Αρθρα