Άβα Γαλανοπούλου: Δεν ήθελα να ζω. Σκεφτόμουν τρόπους να πεθάνω

Άβα Γαλανοπούλου: Δεν ήθελα να ζω. Σκεφτόμουν τρόπους να πεθάνω

Μετά τη δίκη του πρώην συντρόφου της και την απόφαση του δικαστηρίου που του επέβαλλε φυλάκιση 6 ετών  η Άβα Γαλανοπούλου μίλησε στο DownTown και στην Φανή Πλατσατούρα για αυτή την περιπέτεια.

Δεν ήταν το όνειρο της ζωής μου να μείνω χωρίς λεφτά, να νιώσω όλη αυτή την προδοσία, να κρεμαστεί η προσωπική μου ζωή στα μανταλάκια, να μου φαίνεται βουνό να σηκωθώ από το κρεβάτι ακόμα και για τσιγάρα. Πέρασα από τα μαύρα σκοτάδια και σήμερα παλεύω να ξανασταθώ στα πόδια μου. Έχω πνιγεί στα χρέη που μου έχει φορτώσει αυτός ο άνθρωπος. Είμαι τόσο συγχυσμένη, που μιλάω πια για τα λεφτά σαν να είναι χαρτοπετσέτες. Μόνο στη λέξη χρήμα παθαίνω κρίση πανικού. Από το 2012 ακόμα, καταλάβαινα ότι κάτι δεν πάει καλά. Άκουγα μόνο δικαιολογίες απ’ αυτόν τον άνθρωπο: «Έπαθα λάστιχο, μου χάλασε η Mercedes, έσπασε η κόρη μου το πόδι της, έπαθε η μάνα μου καταρράκτη». Ανησυχούσα για τα χρήματα μου και μου έλεγε: «Το φοβάσαι, αγαπάκι, ότι θα σ’ τα φάω εγώ; Αφού σε λατρεύω». Μου είπε μέχρι και ότι έχει βγάλει τα χρήματα στην Ελβετία. Πες με χαζή, ανόητη, αφελή, επιπόλαιη, αλλά δεν ήξερα τίποτα από οικονομικά, όπως οι περισσότεροι καλλιτέχνες.

Ακόμη και τώρα δεν θα πάρω πίσω ότι τον ερωτεύτηκα με πάθος. Δεν φανταζόμουν ποτέ πως μια ερωτευμένη γυναίκα φτάνει στο σημείο να ζήσει την κόλαση. Αν μου έλεγες πριν από κάποια χρόνια ότι θα το περνούσα όλο αυτό, θα μου φαινόταν αδιανόητο. Είναι θαύμα το ότι ζω σήμερα. Και το λέω κυριολεκτικά. Από ένα σημείο και μετά, ο οργανισμός μου κατέρρευσε, μπαινόβγαινα στα νοσοκομεία και παρακαλούσα να πεθάνω. Δεν είχα νευρική ανορεξία, όπως έγραφαν. Δεν ήθελα να ζω. Σκεφτόμουν τρόπους να πεθάνω. Η απόφαση του δικαστηρίου με κράτησε στη ζωή. Ήταν η πρώτη ανάσα εδώ και δέκα χρόνια. Δεν ήθελα να πιστέψω ότι ήταν τόσο οργανωμένο το έγκλημα του, ότι δεν με ερωτεύτηκε ποτέ, ότι με πλησίασε μονάχα για τα λεφτά και με πρόδωσε. Μου πήρε πολύ καιρό να αποδεχτώ την αλήθεια και κατόπιν πέρασα από το στάδιο του πένθους που δεν ξέρω αν θα μου φύγει ποτέ. Η μέρα που βγήκε η καταδικαστική απόφαση, λοιπόν, ήταν εδώ και πολλά χρόνια η πρώτη όμορφη μέρα της ζωής μου.

Δημοφιλη Αρθρα